Wie schrijft die blijft

Gepubliceerd op vrijdag 23 september 2011 in het weekblad 'Vechtdal Centraal'

Greet Woortmeijer: “Het schrijven van je levensverhaal kan helpen de rode draad in jouw leven te ontdekken’


Door Erna Ekkelkamp - Ze is een mensenmens en altijd actief. Hoewel de 64 gepasseerd, zijn de geraniums voor Greet Woortmeijer nog lang niet in zicht. Haar pensionering was voor haar een nieuw begin, maar tegelijkertijd ook een moment om de balans op te maken. Dat deed ze door het schrijven van haar levensverhaal en raakte daardoor zo enthousiast dat ze nu anderen helpt hun persoonlijke geschiedenis op papier te zetten. 

Of je in je leven nu veel meemaakt of juist weinig, wanneer je in de herfst van je leven belandt, heeft iedereen een verhaal. En is het niet voor jezelf, dan is het volgens Woortmeijer zeker voor het nageslacht mooi om dat op schrift te stellen. “Als je wat ouder wordt, kijk je vaak terug op je leven. Meestal is dat op een speciaal moment. Bijvoorbeeld als je van baan verandert of gestopt bent met werken, vrijwillig of niet. Het kan zijn dat je een ernstige gebeurtenis hebt meegemaakt. Kortom, er komt bijna voor iedereen een moment om de balans op te maken”, weet ze. “Al is het alleen maar om verhalen, levenservaring of een familiegeschiedenis door te geven. De kinderen van nu, weten bijvoorbeeld vaak niet dat zo’n jaar of zestig geleden bijna niemand een douche had, dat er geen toilet was maar een ton en dat de was gedaan werd met de hand nadat deze gekookt was op een gaspit. Dat de bakker, de slager en de melkboer aan huis kwamen. Dat je geen televisie had, geen stromend water maar een put en pomp, en dat je misschien heel lang moest lopen naar school.” 

Het terugkijken op je leven kan volgens Woortmeijer de aanleiding zijn om te beginnen met het schrijven van een levensboek. Maar dat klinkt gemakkelijker dan het is. Want praten kan iedereen, maar om die woorden ook nog eens mooi op papier te zetten is een heel ander verhaal. “Het levensboek bevat persoonlijke verhalen en herinneringen van de levensloop. Met foto’s, teksten, tekeningen, gedichten, geboorte-, trouw- en overlijdensberichten. Zo ontstaat een uniek boek over een uniek mens. Maar het is ook een omvangrijk project. Zelf heb ik hiervoor destijds een cursus voor gevolgd en ik vond het zo leuk, dat ik graag zelf dergelijke cursussen wilde geven. Ik heb daarvoor toen een opleiding gevolgd en geef inmiddels cursussen in Staphorst, Goor, Lemelerveld, Wijhe en Dalfsen”, vertelt ze. “Na verloop van tijd kwamen daar de workshops bij. In één dagdeel geef ik dan uitleg en tips. Natuurlijk wordt er tijdens zo’n bijeenkomst ook geoefend. Kortgeleden deed ik dat onder andere in twee bibliotheken, voor Café Soelaas, het café voor palliatieve patiënten en binnenkort weer voor het Alzheimercafé in Hardenberg.” 

Tijdens de cursus ligt de nadruk op het gesprek met elkaar. Met behulp van verschillende werkvormen worden herinneringen opgehaald. Natuurlijk kan men tijdens de bijeenkomsten aantekeningen maken, maar het echte schrijven doet men thuis. Volgens Woortmeijer zijn de cursisten tot nu toe heel enthousiast. “Men is vaak verbaasd en blij dat door het zoeken, denken en schrijven zo veel dierbare herinneringen boven water komen. Wat opvalt is dat de kinderen of andere personen in de naaste omgeving zo ontzettend positief reageren. En als het af is… wat is de schrijver dan blij met het resultaat. Ontroerend. Dat geeft mij weer veel energie en inspiratie om door te gaan. Het is zinvol en boeiend werk, zo’n cursus geven.” 

Schrijf je eigen levensboek 
In 6 bijeenkomsten, om de 2 weken, wordt de deelnemer op het spoor van herinneringen gezet. Tijdens deze cursus worden, in een groep van 8 tot maximaal 10 personen, speels en serieus, herinneringen opgehaald aan vroeger tijden. De cursus is een stimulans om te komen tot een persoonlijk levensboek.